5. Sunnudagur í Föstu
AMDG
Frásagnir biblíunar voru ekki ritaðar eingöngu bara til lesturs, heldur einnig til að draga lærdóm af þeim og taka mið af þeim í okkar eigin lífi. Sagan af Lasarus var rituð til áminningar um:
Að í upprisunni er um að ræða bæði upprisu líkamans, og einnig upprisu hjartans: ef upprisa líkamans á sér stað á efsta degi, þá er einnig um að ræða upprisu hjartans, en það er nokkuð sem kann að eiga sér stað á hverjum degi og nefnist einnig "umbreyting" eða hugarfarsbreyting hjartans.
Sá lærdómur sem okkur ber að draga af upprisu Lasarus í guðspjalli dagsins, vísar til fyrsta ritningarlestursins er fjallar um Esekiel og hin skinu bein.
Spámaðurinn Esekiel verður fyrir vitrun: Hann sér fyrir ásjónum sínum gríðarstóran akur fullan af skinum eða þurrum beinum og skilur að þau tákna hið lága siðgæði fólksins. Af því það hefur glatað trausti sínu á Guð, segir það:
"Von vor (er) þrotin, úti er um oss!" (Esekiel 37:11) Þarafleiðandi beinist loforð Drottins til þeirra: "Sjá ég vil opna grafir yðar, láta yður rísa upp úr gröfum yðar. (…) ég vil láta anda minn í yður, til þess að þér lifnið við aftur."(37:11,14)
Þessi frásögn eða dæmisaga fjallar ekki um upprisu líkamans á efsta degi, heldur upprisu vonarinnar í hjartanu.
Frá þessum lestri getum við dregið ályktun, sem við þekkjum einnig af eigin raun: Það er að segja, við getum verið dauð, jafnvel áður en við deyjum -- erum enn á lífi en lifandi dauð.
Þegar sál okkar deyr í lifanda lífi og við glötum því náðarástandi okkar, sem við öðluðumst í skírninni, það er að segja, þegar helgunin eða persónulegt samband okkar við Guð varð einungis yfirborðskennt, svift hinum raunveruleg kærleika, sem streymir frá hjartanu, þá á saga Lasarusar að óma í samvisku okkar, hátt og skírt, líkt og klukknahljómurinn á Páskadegi, sem minnir á fögnuð upprisunnar.
Jesús kallar á sérhvert okkar til umskipta í hjarta okkar: "Gangið út úr helli ykkar, losið um fjötra ykkar. Lifið ekki í myrkrinu, lifið í ljósinu. Lifið ekki í ótta, heldur í trú."
Upprisa Lasarusar felur einnig í sér loforð, sem snertir okkar eigin upprisu. Jesú býður okkur að lifa lífinu til fulls í Honum, nú, á þessari stundu, og það lifandi líf mun lifa áfram í okkur eftir hin líkamlega dauða.
Jesús boðar að Hann sé bæði upprisan og lífið. Hann lofar okkur upprisu í framtíðinni, en hann býður okkur einnig þátttöku í lífsfyllingu sinni --núna
Það gæti verið gott núna, á þessari stundu, að spyrja okkur sjálf hvort við höfum sett allt okkar traust á Jesúm: Trúum við því og treystum að Hann megni að reisa við allt sem brotið er í lífi okkar og líkna og lækna öll vor sár?
Trúum við því og treystum að Hann bjóði okkur ekki bara upprisu í framtíðinni, heldur einnig þá lífsfyllingu sem við þráum í þessu lífi? Trúum við því og treystum að Jesús kalli á okkur til að njóta lífsins til fulls í Honum, núna?
Við skulum í dag taka móti boði Jesú um að eiga dagleg innri samskipti við Hann, við skulum ganga út úr hverjum þeim helli sem við sjálf höfum lokað okkur inni í og lofa sjálfum okkur að ganga út í frelsið óhamin af freistingum lífsins. Þetta er megin tilgangur föstunnar:
Að vaxa og eflast í persónulegu sambandi okkar við Guð, að komast nær Honum fyrir tilstilli sakramentanna, að iðka kærleiksríka hegðun og að losa okkur undan öllu sem fjarlægir okkur frá Honum með hjálp náðar Hans og miskunn.
Megi hin Himneska Móðir okkar veita okkur hjálp við að efna þennan tilgang.