4. Sunnudagur í Föstu
AMDG
Í Vínarborg er kirkja þar sem hin fyrrverandi ríkjandi fjölskylda Austurríkis, Habsborgararnir eru grafnir. Þegar keisaralegar jarðarfarir áttu sér stað og líkfylgdin staðnæmdist fyrir utan kirkjuna, þá knúðu hinir syrgjandi á kirkjudyrnar og báðu um inngöngu.
Presturinn, sem var innan dyra , spurði þá: "Hver er það sem óskar eftir inngöngu hér?"
Varðmaðurinn kallaði þá háum rómi að það væri: "Hans postullega hátign, keisarinn". Presturinn svaraði því þá til: "Hann þekki ég ekki." Þeir bönkuðu þá öðru sinni og aftur spurði prestur hver þar væri.
Jarðarfarastjórinn utandyra tilkynnti þá að það væri: "Hans keisaralega hátign." Og í annað sinn svaraði presturinn: "Hann þekki ég ekki." Í þriðja sinn var bankað á dyrnar og presturinn spurði enn á ný: "Hver er þar?" Í þriðja sinn kom svarið: "Aumur syndari, bróður yðar" og kirkjudyrnar opnuðust upp á gátt.
Þessi sanna saga minnir okkur á þá staðreynd að við erum öll syndarar án tillits til stöðu okkar í þjóðfélaginu eða kirkjunni. Á þessum föstutíma er það okkur þessvegna góð áminning að hugleiða þessa sögu, því við hugsum kannski ekki alltof oft um þá staðreynd að við erum öll syndarar og þörfnumst náðar og miskunnar Guðs.
Guðspjall dagsins (Jh 9:1-41) skýrir frá því, þegar Jesús læknar blinda manninn. Sérhvert kraftaverk, sem Jesús fremur, þjónar þeim tilgangi að kenna okkur eitthvað og þetta kraftaverk, lækning hins blinda, kennir okkur að Jesús kom til að lækna okkar andlegu blindni.
Eitt hið stærsta vandamál, sem blasir við kaþólskum kristnum mönnum í dag, er blindni gagnvart Skriftasakramentinu og nauðsyn miskunnar Guðs.
Af þeim sökum ættum við að minnast þess og gefa góðan gaum að því að sú náð, sem okkur hlotnast frá Guði, þegar við meðtökum þetta sakramenti, er gífurleg, því hún felur í sér ekki bara fyrirgefningu synda okkar, heldur veitir miskunn Guðs okkur aukinn kraft til þess að lifa okkar lífi, sem kaþólskir kristnir, á þann hátt, að það sé Guði þóknanlegt.
Mig langar til að deila með ykkur því sem Jesús sjálfur sagði við heilaga Faustinu varðandi Skriftasakramentið:
"Þegar þú ferð til skrifta þá skaltu vita að það er ég sjálfur, sem bíð þín í skriftastólnum; Ég er þér einungis hulinn í prestinum, en það er ég sem snerti sálina. Hér kemur Miskunn Guðs á móts við hina aumu sál. Segðu öðrum sálum að frá þessum brunni miskunnar hljóti sálir náðar eingöngu fyrir tilstilli trausts. Ef traust þeirra er mikið, þá eru engin takmörk fyrir gjafmildi minni."
"Ég þrái traust minna fylgjenda. Megi hvorki hinir veiklunduðu né hinir bersyndugu óttast að nálgast mig, jafnvel þótt syndir þeirra séu jafnmargar og sandkorn jarðar allar syndir munu fyrirgefnar í hinum óendanlega hafsjó miskunnar minnar."
Þessi ummæli eru orðrétt höfð eftir Jesú Kristi sjálfum, er Hann talaði til heilagrar Faustinu, sem var útvalin af Honum sjálfum til að láta mála mynd af birtingu Hans, þar sem sérstök áhersla er lögð á miskunn Hans með streymi vatns og blóðs úr hjarta Hans og mikilvægi traustsins, þar sem letrað skyldi neðan við myndina: "Jesús ég treysti á þig."
Við skulum því á þessum tíma föstunnar hlýða orðum Jesú og undirbúa okkur fyrir fögnuð páskahátíðarinnar með því að hreinsa sálina í Skriftasakramentinu.