4. Sunnudagur almennur í kirkjuári
AMDG
Öll þráum við að vera hamingjusöm. Og það er Guðs vilji að við séum hamingjusöm. Hann skapaði okkur til að vera hamingjusöm. Spurningin um hamingjuna snýst því öðru fremur um hvernig við öðlumst hamingjuna.
Hvað gerir okkur hamingjusöm í raun, hvernig uppskerum við þá blessun?
Þar sem við vorum sköpuð í þeim tilgangi að uppskera hamingju, þá er hamingjan fylgifiskur þess að lifa í samræmi við sköpun okkar og að hlýða þeim fyrirmælum í lífi okkar og starfi sem Jesús boðaði og fjallað er um í Guðspjalli dagsins, það er að segja, Sæluboðorðin.
Í dag skulum við beina athyglinni að þrem þeirra Sæluboðorða, sem hér er skírskotað til, og taka þau til íhugunar.
1. Í fyrsta boðorðinu upplýsir Jesús að ef við viljum verða verulega hamingjusöm, þá er forsendan sú að við séum fátæk í anda. En sú fátækt á ekkert skilt við peninga. Maður getur verið forríkur, en samtímis fátækur í anda.
Að vera fátækur í anda er að reiða sig ekki alfarið á sjálfan sig, heldur að treysta í stað þess á Guð. Við erum fátæk í anda er við treystum á handleiðslu Guðs í öllu okkar lífi og starfi.
Að vera fátækur í anda er að játa að við erum syndug og í þörf fyrir náð og miskunn Guðs.
Að vera fátækur í anda er að játa að án Guðs erum við einskisverð og að allt sem okkur er gefið er Guðs gjöf. Að vera fátækur í anda er því ekki bara fyrsta boðorðið, heldur undirstaðan undir öllum hinum, og því telst slík dyggð, eða auðmýkt, móðir allra dyggða. Án auðmýktar er ekki um neina dyggð að ræða.
2. Í fimmta boðorðinu, þá bendir Jesús á að miskunnsemi sé ein leið til að öðlast hamingju og blessun. Öllum er kunnugt um að það getur verið erfitt að fyrirgefa, og því meir sem við erum særð, því erfiðara er að fyrirgefa og oft getur það tekið okkur langan tíma að vera þess megnug að veita fyrirgefningu.
Jesús er sjálfur stærsta fyrirmynd fyrirgefningar. Því þegar þeir krossfestu Hann, þá bað Hann þeim fyrirgefningar (Lúkas 23:34). Í hvert sinn sem við biðjum Faðir vorið, þá biðjum við að okkur sé fyrirgefið eins og við fyrirgefum þeim, sem gert hafa á hlut okkar.
3. Í sjötta boðorðinu kveður Jesús svo á um að sælir séu hjartahreinir. Að vera hjartahreinn þýðir að lifa í samræmi við trú okkar. Það þýðir að verk okkar skuli ávallt endurspegla hvernig við iðkum okkar kaþólsku trú.
Hjartahreinn telst ekki sá, sem hefur meðtekið bæði skírnar og fermingarsakramentið, en lætur hins vegar hjá líða að fara reglulega til skrifta, þótt hann meðtaki samt Hið Allrahelgasta Altarissakramenti,
því öll höfum við syndgað og þurfum á sálarhreinsun að halda, því eins og Heilagur Jóhannes segir (1 Jn. 1,8): “sannleikurinn er ekki í okkur, ef við teljum okkur ekki þurfa á syndafyrirgefningu að halda”.
Ég hvet ykkur því, kæru bræður og systur, til að skoða hug ykkar vel og ef of langt er um liðið frá síðustu skriftum, kannski fjórir mánuðir eða meira, þá hvet ég ykkur eindregið til að bæta úr því, því Guð er trúr og réttlátur og Hann á skilið að dvelja í hreinu hjarta.
En besta og eina leiðin til að öðlast hreint hjarta er að fara til skrifta og meðtaka aflausn í sátt við Guð.
Megi Himnadrottningin hjálpa okkur að skilja betur þann boðskap sem Jesús miðlar okkur í Sæluboðorðunum og varða veg okkar til þeirrar hamingju sem við öll þráum.