Af hverju biðja kaþólskir til skurðgoða (styttur, myndir t.d.)?
Enginn kaþólskur biður styttu ásjár (líkt og heiðingjar gera). Fyrir kaþólskum eru styttur eða helgi myndir aðeins hjálpartæki til einbeitingar í bæn og áminning um að biðja og heiðra þá sem ímyndin táknar.
Til samanburðar má benda á að ef rétt er að heiðra einstaklinga, sem eiga heiður skilið á jörðu niðri líkt og opinberar hetjur jarðnesks samfélags, svo sem stjórnmála- og siðbótamenn, og sem við reisum styttur af í heiðursskyni, þá er e.t.v. ekki síður ástæða til að heiðra þá einstaklinga, sem með heiðvirðu lífi sínu, höfðu í jarðnesku lífi sínu helgað kröftum sínum Guði með réttlætis- og kærleiksverkum. (1Pt 2:17, sjá einnig Rm 12:10; Heb 12: 22-24)
Kaþólsk kirkja kennir að slíkir helgir menn megi, vegna kærleiksríkra lifnaðarhátta sinna á jörðu niðri, teljast örugglega á himnum og eru því úrskurðaðir sem svokallaðir dýrlingar öðrum til fyrirmyndar. (Heb 11; 2Kor 3:18). Á svipaðan hátt og dýrlingar eru heiðraðir með afsteypum og myndum, heiðra menn einnig og minnast fjölskyldu meðlima með myndum á heimilum sínum. Dýrlingar, sem með vissu hafa verið úrskurðaðir hólpnir, eru þannig hollvinir Guðs á himnum og samverkamenn okkar á jörðu niðri.
Þeim var frá upphafi sköpunarverksins aldrei ætlað hlutleysi né afskiptaleysi af jarðneskum málefnum. (Op 6:10; sjá einnig Sálm 35:17). Hlutskipti þeirra á himnum er ekkert frábrugðið hlutskipti þeirra á jörðu niðri --að þjóna Guði og láta gott af sér leiða, eins og hl Teresa hafði á orði og lesa má í dagbókum hennar að æðsta ósk hennar sé að fá að þjóna mönnum líkt og englar á jörðu niðri um alla eilífð.
Eins og Heilög ritning staðfestir mega jarðarbúar telja dýrlinga meðal hollvina sinna á himnum og leita stuðnings þeirra í bænum sínum til Guðs. Í yfirfærðri merkingu hins jarðneska lífs, má líkja málamiðlun og fyrirbænum vina á himnum við málamiðlun jarðneskra vina, sem einnig bregðast við til hjálpar á ögurstundu með bænum og samhjálp. Í heilagri ritningu er dýrlingum lýst sem slíkum “fjölda votta” sem rétt sé að gefa gaum að til eftirbreytni og láta af allri synd (Heb 12:1).
Rétt er einnig að minna á að orðið skurðgoðadýrkunn, sem Jóhannes postuli varar við, vísar í Biblíunni til
skurðgoða af heiðnum goðum og á því ekki við afsteypur af heilögum né táknmyndir, sem þegar í frumkristni
skreyttu katakómburnar í Róm m.a. af heilagri Guðs Móður Maríu. (1Jh 5:21)