Að öllu leyti mannleg orð ( punktar 1.4-5)
1. Engan veginn er víst að höfundar bóka Heilagrar ritningar hafi vitað að þeir nutu sérstakrar handleiðslu Guðs þegar þeir voru að skrifa. Til dæmis eru postulabréfin í Nýja testamentinu alger tækifærisbréf vegna beinna tilefna.
Að sjálfsögðu hafa einstakir höfundar stundum upplifað opinberunarstundir sem síðan urðu ráðandi á vissum stöðum í ritum þeirra, en þannig hlýtur það ekki alltaf að hafa verið. Einhver bók Biblíunnar, sem greinir frá mannlegum frásögnum einum eða er til orðin fyrir hugleiðingar höfundarins “sjálfs”, þarf ekki þess vegna að vera að minna leyti innblásin en sú sem byggir á því sem höfundinum hefur opinberast. Menn mega því ekki blanda “innblæstri” Biblíunnar saman við “innblástur” skálda og annarra listamanna.
4. Í Biblíunni er ekki um neitt sérstakt “guðlegt mál” að ræða eða “guðlegt málfar”. Í hverri einstakri bók hennar er að finna mál og málfar þess höfundar sem að henni vann.
Málið á bókunum fer eftir því, hvenær þær voru skrifaðar.
Í ritum Biblíunnar er um þrjú mál að ræða: hebresku, arameisku og grísku. Í hebresku Gamla testamentisins koma fram ýmis skeið málþróunar og stafsetningar og hinar og þessar mállýskur. Þó hefur sléttast úr ýmsu slíku við síðari samræmingu textanna í afritum.
Ekki var lögð eins mikil áhersla á persónulegt málfar til forna og nú. Þess í stað voru mál og stílvenjur í fastari skorðum þá en nú, hvað snerti hinar ýmsu greinar bókmenntanna. Þá voru við líði fastar erfðavenjur um hvernig orða skyldi sendibréf, frásagnir, ljóð, lagagreinar, bænir, heimspekilegar útlistanir o.fl. Menn urðu að fara eftir þessum venjum til þess að fólk skildi þá.
Málfarið og stíllinn á bókum Biblíunnar er mismunandi að gæðum. Sumt af þeim er í fremstu röð þess sem best gerist í heimsbókmenntunum en annað er ekki nema í meðallagi. Þegar menn lesa Biblíuþýðingar, blasir þessi munur ekki við svo að heitið geti. Persónulegur stíll þýðandans er oft ráðandi (eins og hjá Marteini Lúter), svo að þýðingin fær á sig sinn eigin heildarsvip. En lesi menn frumtextana, kemur þessi stílmunar greinilega í ljós.
5. Þar sem Guð lætur til sín heyra í Biblíunni, gerir hann það á sama hátt og menn láta í ljósi það sem þeir vilja koma á framfæri. Vísindamenn segja líka frá niðurstöðum sínum á mannlegu máli. Þá er hvert hugtak, sem notað er, nákvæmlega skilgreint, og öll þessi hugtök standa í nákvæmu sambandi hvert við annað. (...)
Í Biblíunni er líka að finna setningar af þessu tagi, fyrst og fremst í lagagreinum Gamla testamentisins. En vísindalegar yfirlýsingar er yfirleitt ekki að finna í daglegu máli manna, enda er í þeim gert ráð fyrir annarskonar þekkingu og tjáningarhætti sem nær yfir það sem sagt er og er undir stapa þess, og þegar um slíkt er að ræða, hefur heimurinn í heild alltaf einhver áhrif á það. Þá hefur allt sem við segjum margskonar víddir, þá hefur ekkert orð merkingu nema það standi í hinu margvíslegasta sambandi við öll möguleg orð önnur; þá er ekki hægt að lýsa neinu yfir nema það hafi meiri eða minni áhrif á innihald annarra yfirlýsinga, með eða móti. Það sem við segjum er ævinlega flókið að byggingu, eins og hér hefur verið sagt, og sama máli gildir auðvitað um flest það sem í Biblíunni stendur. Af því meiri list sem einhver texti er gerður, þeim mun sterkari er í honum ómurinn af heiminum. Málið á Biblíunni er yfirleitt listrænt.
Rangt væri að hafna því að hið mannlega og listræna mál Biblíunnar hafi sínar víddir. Guð talar ekki eins og vísindamaður eða lögfræðingur í henni, heldur notfærir hann sér alla dýpt mannlegs máls, öll blæbrigði þess og öll baksvið allan þann léttleika og einfaldleika sem slíkt mál hefur yfir að ráða. (...)