Dr. Gígja Gísladóttir

Jólahugvekja flutt á jólasamkomu í Jósefskirkju 21. des. 2011

Kæru systur og bræður í Kristi,

Í dag erum við þeirrar sérstöku blessunar aðnjótandi fyrir tilstilli sóknarprestsins okkar, séra Horacio, séra Tómas og nunnanna okkar að koma hér saman á helgri stund í Aðventunni og minnast fæðingar Jesú Krists í Betlihem fyrir rúmum 2000 árum síðan, þegar Sonur Guðs fæddist sem lítið barn lagt í jötu í fjárhúsi í Betlihem, --atburður sem vakti fögnuð ekki aðeins á jörðu niðri, heldur einnig á himnum, --atburður sem fól í sér tákn Guðs og  staðfestingu á fyrirboða, sem  skrásettur hafði verið í Gamla Testamentinu: "Sjá, yngismær verður þunguð og fæðir Son og lætur Hann heita Immanúel."  (Jesaja 7:14) Er við hugleiðum þennan undraverða atburð skulum við beina ásjónum okkar tilbaka í anda --staldra við og leyfa augnaráði trúarinnar að hvíla ljúflega á ímynd hins guðdómlega Sonar Guðs, sem fyrir kærleika til okkar og í auðmýkt tók á sig mannsmynd. Við þessar undraverðu kringumstæður og þennan alhelga viðburð voru aðeins tveir málleysingjar viðstaddir fyrir utan Móður Hans og heilagan Jósef.

Ástæðuna fyrir þessu andvaraleysi samtímamanna Jesú varðandi einn stærsta viðburð mannkynssögunar, má rekja til þess að menn væntu ekki að uppfylling hins Guðlega fyrirboða og dýrðarverks, væri að finna í fjárhúsi, heldur í dýrð veraldlegs ljóma og veraldlegra væntinga. Það er ekki fyrr en syndamyrkur og nótt ótrúarinnar er yfirskyggð af kærleiksstarfi og réttlæti Frelsarans að hugur manna heillast og hallast burt frá hinu veraldlega að hinu himneska. Ef við, til samanburðar, könnum trúarástand okkar samtíma, þá eru það börnin okkar í dag, sem hvað best bera því glöggt vitni að trúin á sér enn öruggan sess í hjörtum manna er þau með leikþætti sínum endurskapa þennan mesta viðburð mannkynssögunnar og minnast fæðingar Jesú og heiðra Hann um leið sem konung himins og jarðar. Þannig sannast einnig orð Guðs að Hann sem byrjaði góða verkið í okkur með Syni sínum, Jesú Kristi, muni fullkomna það allt til enda veraldar. (Fil. 1:6)

Þess ber þó enn að gæta að þrátt fyrir þá góðu staðfestu, sem náð og miskunn Guðs hefur veitt okkur í formi trúfestu allt fram á þennan dag, þá er rétt að minna á að við, hinir trúuðu, sem erum ekki af heiminum, erum samt staðsett í heimi þar sem fast er sótt að því að yfirskyggja heilagleika Aðventunnar með síauknum áherslum á kaupmennsku og jólasveina, sem minna lítt á hina upphaflegu fyrirmynd jólasveinsins heilags Nikkulás. Þessi sami veraldlegi hugur, þetta virðingarleysi fyrir heilagleika Aðventunnar, jólanna, og jafnvel Jesúbarnsins er veruleiki, sem þrengir í æ ríkara mæli að hinum trúuðu og er því brýn þörf á að vera á varðbergi gagnvart þessari afhelgun á kristnum gildum, og að minnast þess á þessum helgu tímamótum að það eina sem við þörfnumst til að fagna gleðilegum jólum er okkar eigin fjölskylda að fordæmi hinnar litlu helgu fjölskyldu, sem fagnaði fæðingu Frelsarans við englasöng og í samvistum við málleysingja, fáeina hirði og þrjá vitringa, sem voru einir um að tigna fæðingu Frelsara okkar með gjöfum. En þetta afskiptaleysi og sinnuleysi heimsins, sem umkringdi hina helgu fjölskyldu á sínum tíma þessa jólanótt, átti ekki eftir að verða til langframa, því Jesúbarnið óx  og fullorðnaðist til að sinna því hlutverki, sem Hann var sendur til að fullkomna Föður sínum á himnum til dýrðar. Svo enn í dag hrópa og kalla hin trúföstu börn Hans til Hans í vonarbæn um huggun og frelsun  undan sjálfhverfu sinni og syndinni, sem ávallt leiðir aðeins til óhamingju og glötunar.

En það er einmitt vegna þeirrar guðlegu forsjónar, sem Jesús hét fylgjendum sínum, að hjálpar er að vænta, því Jesús skildi ekki börn sín eftir forsjárlaus, heldur stofnaði þá hjálparstofnun, kirkju sína, Brúður Krists, á kletti Péturs, sem ein megnar að veita þann styrk og þá stoð, sem felst í hinum helgu sakramentum  og sem gera okkur kleift að standast betur freistingar og að efla þor til að feta í fótspor Krists. Líkt og umhyggjusöm móðir, sem er umhugað um öryggi barna sinna, áminna þjónar kirkju okkar okkur um að staldra við og halda ekki áfram göngu okkar um vandrataða vegferð lífsins án Jesú Krists að leiðarljósi.

Aðventan, jólin og áramótin  eru einmitt sá tími er við hneigjumst til að líta yfir farinn veg og minnast þess að tíminn líður hratt, dagar okkar styttast og líður að ævikvöldi fyrr en varir, eins og Páll postuli áminnir með eftirfarandi orðum:

Bræður "…yður er mál að rísa úr svefni, því að nú er oss hjálpræðið nær en þá er vér tókum trú. Liðið er á nóttina og dagurinn í nánd. Leggjum því af verk myrkursins og klæðumst hertygjum ljóssins". (Rm 13:11-13)

Við skulum gæta vel að varnaðarorðum kirkjunnar manna, sem kallaðir hafa verið af Guði sjálfum til að gegna þjónustu við Hann og  áminna okkur sjálf stöðugt um að gæta þess ávallt að vera dag hvern á varðbergi gegn því andvaraleysi, sem á rætur sínar að rekja til slæmra ávana og sjálfselsku eins og okkar kæri sóknarprestur sr.Horacio ávallt áminnir um. Jólanótt nálgast nú óðum er Jesúbarnið endurfæðist í hugum okkar, Ljós heimsins, sem ratar óhindrað inn í hugi og hjörtu allra, --allra þeirra trúföstu sem fagna brúðgumanum líkt og hinar vitru meyjar. Ef  Frelsari okkar er kominn til að breiða skikkju sína yfir syndir okkar með afláti, þá er okkar minnsta endurgjald að játa þær í alhelgu sakramenti skriftanna og láta af þeim, því annars mætti ætla að við hefðum hafnað þessari miklu náðargjöf sem felst í frelsun.

Lokaorð hugvekju minnar eru orð lítils barns, sem hljómuðu frá vörum þess til Ágústínusar, sem síðar varð hinn mikli kirkjufaðir kaþólsku kirkjunnar. "Tolle lege, Tak og les. Þau orð, sem hér um ræðir og Ágústínus beindi ásjónu sinni að í Heilagri Ritningu, sem lá frammi fyrir honum í garði einum þar sem ekkert barn var sjáanlegt, ullu straumhvörfum í lífi hans og urðu þess valdandi að hann snerist frá andstöðu sinni við Kristindóminn til kristinnar trúar og gerðist einn magnaðasti talsmaður hennar. Það sem Ágústínus las að frumkvæði hins ósýnilega barns þennan örlagaríka dag, var svohljóðandi: "Framgöngum sómasamlega eins og á degi, ekki í ofáti né ofdrykkju, ekki í saurlífi né svalli, ekki í þrætu né öfund. Íklæðist heldur Drottni Jesú Kristi…" (Rm 13-14) Að loknum lestri, tók Ágústínus strax þá ákvörðun að hlýða þessum dularfulla unga boðbera og sagði skilið við það munaðarlíf og svall sem hann hafði stundað fram að þessu og íklæddist Drottni, --hóf að þjóna Honum einum. Þessi helgi tími Aðventunnar er okkur einnig áminning barnsraddar Jesú um að endurnýja heit okkar við Hann í eftirvæntingu um að Hann veiti okkur, sem hér erum saman komin til að tigna Hann og minnast fæðingar Hans, sérstaka náð og miskunn.

Ég þakka góða áheyrn og þakka að hafa öðlast þá blessun að fá að vera systir ykkar í trúnni á Jesú Krist. Megi þið eiga yndisleg jól í faðmi fjölskyldu ykkar og vina og njótið vel þessarar stundar sem nú fer í hönd fyrir tilstilli unga fólksins, sem nú ætlar að veita okkur sérstaka gleðistund með helgum leikþætti sínum.